W & W Willen Weten - GOOISE KUNSTKRING

W&W WILLEN WELEENS WETEN……

W&W: Nieuw project van de Gooise Kunstkring onder redactie van Elize van der Werff & Wilma van Weijen. "Wij, Elize & Wilma, fotograferen en bevragen de (nieuwe) leden van de Gooise Kunstkring. Als aanvulling op wat iedereen al kan lezen op de diverse WWW sites, krijgt iedereen dezelfde vragen te beantwoorden: Wie ben je? Wat maak je? Welke materialen? Waar werk je het liefst? Wanneer/waarom werd je lid van de GKK en tenslotte alles waar de geïnterviewde verder nog ruimte voor wil.... (iedereen dezelfde ruimte, maar niet iedereen eist evenveel ruimte op)." De interviews worden gepubliceerd in de nieuwsbrief en op deze website.

12. Maja Boot

Het heeft even wat voeten in de aarde als we onze afspraak met Maja willen nakomen. Slagbomen, een indrukwekkende bedrijfs- receptioniste, een nog indrukwekkender kantoorpand……Maar dan is daar uiteindelijk Maja zelf. Ook indrukwekkend, daar niet van, maar op een hele hartelijke, gastvrije manier. Ze staat helemaal open voor alles wat we haar willen vragen.

Wie, wat, welke, waar, waarom en wat nog meer……Maja: “Ik ben een ras optimist. Ook wel een denker, maar vooral ook een doener!” Er is maar één woord voor de ruimte waar we haar treffen: giga! Hoe ze daar (anti-kraak) terecht is gekomen is een verhaal op zich, maar belangrijker is:

Wat maakt ze daar?

“Ik schilder op dit moment expressionistisch. Ik ben steeds meer abstract aan het werken. Maar wel naar aanleiding van de werkelijkheid. Van dromen ook. Soms weet ik het gewoon ook niet hoor! Er is een verborgen verlangen heb ik gemerkt. Soms schilder ik dingen en kom ik er pas later achter waarom. Droogvallen op het wad bijvoorbeeld. Ik begreep nooit waarom ik dat zo graag wilde. En op ski-vakanties: ik wilde ook altijd graag insneeuwen. Maar ik begrijp nu dat dat alles te maken heeft met “overleven in deze wereld” . Dat is een groot verlangen van mij.

Het overleven in deze wereld, met wat je hebt, van niets iets maken. Ik bewaar héél véél. Heb dat ook nodig. Mijn dochter ruimde een keer iets op. Ze gooide allerlei

schelpen op één hoop, terwijl ik er zo aan hechtte dat het allemaal zo moest blijven liggen als het was. Ik werd heel boos! Voor mij moest het zo blijven liggen, de mooiste dingen lagen bovenop!”

Maja vertelt dat ze eigenlijk al heel erg lang een klein beetje hoopte op een recessie. Zodat mensen weer meer samen moeten werken met elkaar. En dat daaruit dan weer nieuwe dingen kunnen ontstaan. “Het wordt zoveel leuker als mensen samenwerken!”

Maja werkt momenteel op twee plekken tegelijk. Ze heeft haar atelier in Blaricum, waar ze schilderles geeft aan kinderen. Alleen aan kinderen: een hele bewuste keuze. Ze geeft ook les op scholen, o.a. in Huizen. En ze werkt in haar atelier in Hilversum aan de schilderijen waar Elize haar zo en-passant mee op de foto zet: Maja-met-doek midden in die enorme ruimte.

En dan vertelt ze meteen hartstochtelijk door over haar andere activiteiten, waar onder de Stichting Kinder kunstakademie. (kijk even op: www.kinderkunstakademie.nl) Maja werkt op dit moment aan een kunstproject op de Mytylschool Trappenberg, waar voornamelijk lichamelijk gehandicapte tieners, pubers dus, aan meedoen: “Fantastisch! Het is echt uitgegroeid tot een feest!

De RABO bank en de Rotary hebben geld gegeven voor de materialen en verder werkt iedereen mee op vrijwillige basis.”

Maja werkt al haar hele leven mee aan vrijwilligersprojecten, maar wordt ook gevraagd voor projecten die wel betaald worden! “Want uiteindelijk komt dat wel goed. Er is een beweging die op gang komt als je mensen ontmoet. Daarom moet je je ook niet in je atelier verstoppen. Maar eropuit gaan, en dan komen de dingen

ook weer naar je toe.”

Ze werd in 2010 lid van de GKK omdat het belangrijk is om met andere kunstenaars kennis te maken, interesse te hebben voor elkaars werk. En: Feestjes!! Tot slot vertelt Maja nog meer over zichzelf. Hoe diep ze graaft. Hoe ze al vanaf haar 16

schilderlessen zelf bekostigde (ze komt niet uit een kunstzinnige familie) en hoe geweldig ze haar lessen van Pieter van Velzen vond. “Ik ben altijd heel intensief bezig geweest. Nu ik ouder word zelfs nog veel meer. Misschien zou ik juist nu moeten zeggen dat ik het mag laten rusten, maar dat zou jammer zijn. Nu kan ik de vruchten plukken!! Nu lukt het, kan ik alles op een rijtje krijgen. “

Ze vindt het lesgeven aan kinderen ook zo heerlijk. “Kinderen zelfvertrouwen geven, ze vertellen hoe het zit. Geweldig!” Maja ervaart een oerkracht: “Het moet nu! Anders lukt het niet meer. Dat je dromen hebt en die dromen wilt verwezenlijken. Wij vrouwen worden vaak gestoord in onze dromen. Het is moeilijk om door te zetten. Maar als je dat dan toch doet: daar word je zó gelukkig van!! Geluk zit in jezelf. Je moet nooit iemand anders de schuld geven als het niet lukt!”

We verzanden in een filosofische discussie, en ook het doen van vrijwilligerswerk komt weer langs in ons gesprek. “Als je dingen deelt met mensen, je ervoor openstelt, dan gebeuren er hele leuke dingen”

En tot slot passeren er nog een paar oproepen: Aan andere kunstenaars: iedereen is van harte welkom om eens les te komen geven op de Trappenberg. Wie willen er les geven op de mytylschool? Vooral 3D kunst is zeer welkom. Het aankomend project loopt van maart t/m juni. “Angelique heeft mij met het vorige project geholpen. Zij heeft een paar prachtige lessen gegeven, heel erg bijzonder.”

Materialen worden vergoed, zoals al was gezegd, Maja: “Het is zo fantastisch om te zien hoe al die jonge mensen aan de projecten werken, en “ baas” zijn over hun eigen kunstwerk, er trots op zijn.” Kortom: het is vrijwilligerswerk dat zo veel voldoening geeft.

En nadat Elize opnieuw Maja heeft gefotografeerd, een andere plek (op de werkvloer van 600 m2!!) vertelt ze ons hoe Gerhard Richter en Anselm Kiefer inspiratiebronnen voor haar zijn. En Maja vertelt, weer iets héél anders, hoe leuk het is om op zondagmiddag van 13 tot 14 uur Live op radio 6fm samen met Cato-Margot Peekel een programma te presenteren. Heb je iets leuks en/of interessants te melden? Dan ben je van harte welkom in het programma. Er valt van alles te lezen over Maja en haar vele activiteiten: www.majaboot.nl Je klikt door en je komt vanzelf bij al haar “neven” activiteiten. Zoals Maja alles energiek en van harte doet, zwaait ze ons uit bij de slagboom, die ze eigenhandig met haar bedrijfspasje voor ons openzwaait. Wij vertrekken, maar dit wordt vervolgd…… want er borrelden zo tijdens het gesprek en tussen bovenstaande regels weer heel veel nieuwe

ideeën op bij de“ reporter en fotograaf” ……… dankzij Maja!

11. Mieke Schut

Ik kom te laat! (tomtom werkte niet) en bel Mieke. Ze legt niet alleen uit waar ik heen moet, ze komt me ook tegemoet gelopen!! Eenmaal binnen bij de koffie, met speciaal voor ons gehaalde Huizer Wikkelkoek en Huizer Mannetjes blijkt al snel dat álles wat Mieke doet, met een enorme gedrevenheid gebeurt. Ze antwoordt meteen, direct, op de eerste vraag: “Ik voel mij kunstenaar in hart en nieren. Naarmate ik ouder word steeds meer, het komt ook steeds meer naar me toe. En ik heb steeds meer lef.” Ze doet al jaren mee aan de atelierroute in Huizen en sinds een half jaar is Mieke lid van de GKK.

Op de vraag wat ze maakt: “Portretten!” “Ik ben portretschilder, ik werk in opdracht. En als ik geen opdracht heb dan schilder ik wat ik in handen krijg.” Ze heeft veel mensen in haar omgeving die verre reizen maken en voor haar foto’s maken.

“Ik vind dat die mensen in bijvoorbeeld India en Nepal zo’n geweldige uitstraling hebben. Fantastisch. Zo heerlijk om die portretten te schilderen.” Ze krijgt niet alleen foto’s aangeleverd, maar is zelf laatst met haar eigen camera op reis geweest in

Dubai. Daar keek ze haar ogen uit. Er komen fotoalbums tevoorschijn en bij alles zien we enorme kleur explosies!!

Elize fotografeert ook ondertussen. Boven de bank hangen een paar kleurrijke voorbeelden van het werk dat Mieke maakt. Ze werkt altijd met olieverf. En deze serie, die ook 3 maanden in het Pulitzer Hotel in Amsterdam heeft gehangen, is geschilderd op de achterkant van de linnendoeken. In lagen, op de klassieke manier. “Een portret moet lijken. Bij een opdracht maak ik meestal zo’n 20 foto’s en de geportretteerden mogen zelf aangeven hoe ze er op willen staan.”

Aan de muur hangt ook een collageachtig schilderij dat Mieke omschrijft als: “Ik schilder verhalen” In dit geval is het werk gebaseerd op het fotoalbum van de huwelijksreis van haar dochter. En binnenkort begint Mieke aan een nieuw verhalenschilderij met veel vogels, heel veel vogels…….Die vogels zien we trouwens ook overal in haar woonkamer, abstracte vogels van hout. Boswandelen met de hond? Mieke komt met van alles terug. Van takken tot halve boomstammen. Alles wordt bewerkt met zaag en vijl en heel veel wordt uitgewerkt tot een vogel. Ze krijgt daarvoor nu ook opdrachten, zoals van ‘n bedrijf dat deze beelden als relatiegeschenk geeft. Vogels spelen sowieso een hele grote rol in Mieke’s leven.

En dan komt er nog een andere passie ter sprake: De Werkwinkel!! Met zo mogelijk nog meer enthousiasme vertelt Mieke over haar projectonderwijs. Elke week gaat ze aan de slag met zo’n 24 (meer-/hoogbegaafde) kinderen in de leeftijd tussen 6 en 12 jaar. Ze heeft daarvoor haar eigen werkplek op de school. Ze verzorgt de thema’s en werkt stencils uit waar de kinderen mee aan het werk kunnen gaan. We krijgen hier allerlei voorbeelden van te zien in een zorgvuldig bijgehouden boekwerk. Mieke heeft al 35 projecten gerealiseerd in 7 jaar tijd, met zeer uiteenlopende onderwerpen.

Momenteel wordt gewerkt aan een Indianen project. Het maken van een enorme totempaal (van afvalmaterialen, Mieke kan echt altijd alles gebruiken) wordt het hoogtepunt!! De bruisende verhalen over hoe ze dat allemaal aanpakt, inclusief de excursies naar musea, maken duidelijk dat Mieke hier heel veel energie in stopt.

Die werkplek op de school is belangrijk voor haar, maar we gaan tot slot nog naar Mieke’s atelier op zolder. Elize portretteert Mieke bij haar schildersezel.

Dan meteen maar de slotvraag gesteld: waar wil ze ons nog meer over vertellen?

Mieke zou graag tijd hebben om zelf meer te gaan reizen, maar het is duidelijk dat een aantal zorgtaken haar daar nog even van weerhouden. Maar als het eenmaal kan, dan wil ze naar India en Afrika. Zelf de foto’s maken van de blik in de ogen van al die mensen die haar zo inspireren tot schilderen. “Ik krijg steeds meer energie. Ik loop over……… ik heb al eens gezegd, ik ga schilderend mijn kist in”.

Elize en ik hopen dat dat moment nog heel ver weg is!!

10. Diana Kostman

We zijn bij Diana Kostman, in Laren geboren, in Huizen getogen en daar woont ze nu nog steeds. Diana heeft in Amsterdam kunstgeschiedenis en algemene cultuurwetenschappen gestudeerd. Na haar afstuderen werkte zij als gids bij het Muiderslot en in 2006 begon ze haar eigen bedrijf Artemis Omnibus.

Ze geeft cursussen kunstgeschiedenis, lezingen voor volwassenen en schrijft teksten voor kunstenaars. Daarover is heel veel terug te vinden op haar site: www.artemisomnibus.nl. Bijvoorbeeld over de catalogus die Diana maakte voor de Naardense kunstenares Magadel. Ze heeft alle werken gedocumenteerd en de publicatie geschreven. Later in het gesprek laat Diana ook het prachtige, in goud gehulde, boek zien.

En dan die vraag die we alle beeldend kunstenaars stellen: Welk materiaal werk je mee? Diana werkt met mensen. Het is veel werk om een cursus en een lezing te schrijven, het is iedere keer weer een boek op zich. “Ik schrijf altijd alles uit, heb heel veel literatuur nodig van anderen. Maar het is wel mijn eigen interpretatie natuurlijk.”

Diana organiseert bij haar cursussen ook vaak excursies, zoals binnenkort “Vernieuwd Rijksmuseum” een cursus die ze geeft voor de Huizer Kunstuitleen.

Elize en ik zijn deze rubriek vorig jaar eigenlijk begonnen met het idee om nieuwe leden binnen de Gooise Kunstkring te introduceren. Maar wat blijkt, Diana is al ruim 6 jaar lid! Reden dat we haar nog niet zo goed kennen is wellicht het feit dat ze meestal niet naar de sociëteit avonden kan komen, want in die uren vallen ook haar cursussen en lezingen. Ze is indertijd lid geworden (nadat ze kunstenaars ontmoet had bij de kunstcommissie in Blaricum) omdat het haar zo leuk leek om met anderen in de diverse kunstdisciplines in contact te komen. Diana: “Bijna alles in mijn leven draait om kunst. Ik reis helaas niet zoveel als ik wel zou willen, maar elk jaar een stedentrip lukt wel. Rome, Parijs er is altijd zoveel te zien. Dit jaar wordt het Londen.”

Diana vertelt dat ze is afgestudeerd op Pop Art. En dan met name de receptiegeschiedenis ervan. Critici dachten aanvankelijk dat Pop Art kritisch bedoeld was, maar na Andy Warhol kwam er een omslag. Hij gaf steevast aan dat hij de moderne consumptiemaatschappij fantastisch vond en mede hierdoor werd Pop Art door de officiële kunstcritici als kritiekloze kitsch gestempeld. In de jaren

tachtig keken jonge kunstenaars als Jeff Koons, Keith Haring en Jean-Michel Basquiat juist naar de Pop Art periode voor inspiratie en werd deze kunststroming uiteindelijk toch als kunst geaccepteerd.

Diana vertelt ons verder dat ze in de kunst een “alles eter” is. Laat 19e eeuwse kunst spreekt haar erg aan, met name Toulouse Lautrec. “Maar ook de periode tussen impressionisme en expressionisme is fantastisch” De sterk religieus getinte Middeleeuwse kunst, Renaissance in Rome….. Maar bovenaan haar verlanglijstje staat nu New York! Diana vindt het belangrijk om in haar cursussen mensen enthousiast te maken voor bijvoorbeeld de moderne kunst.

“Oude kunst is vaak wel meer geaccepteerd, maar bij abstracte kunst is het lastiger om iemand met andere ogen te laten kijken. Maar als het lukt en halverwege zo’n cursus wordt een omslag bereikt, vind ik dat wel heel erg leuk.”

Elize zoekt een plek om Diana te fotograferen. Meestal worden dat in deze rubriek foto’s met de kunstwerken die iedereen zelf gemaakt heeft. Daar moeten we even over nadenken dus….Nadat Diana is vereeuwigd met 2 bronzen beeldjes (van kunstenaar Kerstin Stark, een cadeau van haar ouders, voor haar 21ste verjaardag )

komt het boek van Magadel weer in beeld: Transcendentale Kunst”. Diana licht toe: “Je kunt dat het best vertalen als Hemelse kunst. Spiritueel, maar dan niet

geassocieerd met New Age, want dat wil Magadel niet.” Het kleurrijke werk is gemaakt op een soort plexiglas, een speciale techniek van Magadel.

Diana kwam bij toeval met haar in contact, op een van haar lezingen. Na een tentoonstelling ontstond het idee voor dit boek en het hele proces van interviewen en teksten schrijven heeft ongeveer een jaar geduurd. (Zoals al gemeld: meer hierover op de site www.artemisomnibus.nl. Het boek is te bestellen via uitgeverij Optima.)

Het zou leuk zijn als we Diana weer eens treffen. Toch op een volgende sociëteitsavond van de GKK misschien? We vroegen haar om eens mee te denken over een locatie, tentoonstelling, interessante plek. Elk lid is trouwens van harte uitgenodigd om eens ideeën voor een sociëteit avond aan te dragen. Meldt dit dan bij Elize van der Werff en/of Hanke Wiegand

9. Ada d’Arnaud

Elize is al druk aan het fotograferen geweest op het moment dat ik in het atelier van Ada, achter in

de tuin van haar huis in Hilversum, binnenkom. Een ronde lichte ruimte waar ze, zoals later in het gesprek blijkt, liever niet gestoord wordt. Maar wij zijn zeer welkom en we gaan aan de thee met hazelnootstroopwafels. Ada is natuurgeneeskundig therapeut en beeldend kunstenaar.

“Wie ben je? , vraag ik haar meteen. “Dat is de moeilijkste vraag die je iemand kunt stellen” zegt ze eerst aarzelend……… “Maar eigenlijk is het ook weer niet moeilijk.

Ik ben een gereïncarneerde ziel die graag schildert!” Dat zegt ze stralend en Elize heeft meteen een lachende foto te pakken. “Ik leef in het nu!” voegt Ada dan nog toe.

Wat maak je? “Ik maak schilderijen, in allerlei verschillende technieken”

Welke materialen werk je mee? Ada noemt een heel scala op: “Olie, acryl, aquarel, pastel, inkt, gemengde technieken. Ze laat voorbeelden zien van werken waar ze getamponneerd heeft met plastic zakjes, waarna ze met pen en inkt alles verder heeft uitgewerkt. De techniek die ze gebruikt wordt ingegeven door het onderwerp.

“Als ik iets zie, een mens of voorwerp, natuur of abstract, dan word ik geraakt door het tijdloze. Op school zei ik vroeger al bij de natuurkunde les, dat het mij niet ging om de kleinste deeltjes. Het gaat me om wat er tussen die deeltjes zit. Een sfeer die je inspireert, waarbij het denken geen rol speelt, intense concentratie. Als ik in die sfeer blijf tijdens het schilderen, communiceert dat vanaf het doek. Zo ervaar ik als ik naar het doek kijk hetzelfde als ik kijk naar het onderwerp. De bedoeling komt over.”

Ze heeft werk gemaakt in Spanje en af en toe komt ze in Zwitserland. Maar ook doet ze inspiratie op op de fiets, op de hei, in het bos. Regelmatig gaat Ada naar de duinen. “In de bergen, boven de 3000 meter, hoe hoger hoe dynamischer. Ik maak contact met de ziel, het is een zoektocht naar de essentie. Daar schilder ik dan wat ik daar voel. Ik noem dat de dynamische stilte. Ik krijg dan ook een heel helder hoofd. Ik wil in die concentratie blijven en niet gestoord worden.”

Waar werk je het liefst?

“Buiten of in mijn atelier, buiten nog net iets liever.” Ada is pas vorig jaar lid geworden. En ze legt uit waarom. “Wat me zo aansprak was dat alle vormen van kunst zich konden aansluiten. Alle vormen zijn één en dat vond ik leuk, die inspireren elkaar, ook de culturele ondernemers. De gemeenschappelijke noemer wordt ruimer. Ik ben meer geïnteresseerd in de overeenkomsten dan in de verschillen. Er speelt vaak angst en macht, maar het is een uitdaging, vind ik, om de overeenkomsten te zien: daar kun je elkaar in vinden.

Uiteraard krijgt ook Ada de ruimte om zelf nog iets toe te voegen aan het gesprek.

“Ik ga ervan uit dat alles wat je doet, dat dat je verder brengt op je levensweg. Maar dan moet je je wel afvragen: wat is het doel van mijn leven?

Ik vind de essentie van het leven zo boeiend en dynamisch, misschien vind ik daarom alles leuk, zo zit ik in elkaar. In mijn andere werk, als natuurgeneeskundig therapeut met veel werkvormen is dat ook zo. Ik ben ervan overtuigd dat de oplossing van problemen uitermate simpel is, her-stellen gaat van-zelf. Prioriteit is dat iemand zich kan hervinden, dat is mijn vak. Mijn schilderijen heb ik soms ook in mijn praktijk gebruikt.

Ada vertelt over de natuurlijke wetmatigheden, die zich uitdrukken in getallen van 1 tot 9, nul. De hele natuur manifesteert zich daarin volgens de getallenleer. De eenheid beleven wij anders dan de tweeheid = dualiteit enz. “Communicatie met kunst vind ik leuk, dat gaat de “mind” voorbij. Iets wat in jou leeft, als je het maakt, breng je over. En als het denken ver in de achtergrond raakt ontstaat er bij mij een licht, vreugdevol gevoel, meer in contact met mijn essentie. Als dat redelijk lukt vind ik dat een kunst.”

Ada haalt tot slot een voorbeeld aan uit haar praktijk als beeldend kunstenaar.

Ze had een vogeltje gevonden, dood, en dat heeft ze geschilderd. Voorts ook laten zien op een tentoonstelling. Sommige mensen zeiden “ oh gatverdamme” “Maar ik vond het zo mooi, zo’n volledige overgave, prachtig.” Het werk werd op die expositie aangekocht door een man die kort daarvoor een jonge vriend had verloren. Hij herkende in dat werk het mooie van die volledige overgave. We nemen afscheid van Ada. Ze heeft een druk werkend bestaan en is nu ook bezig met

voorbereiden van een tentoonstelling bij de Trappenberg. Haar werk is te zien tot 6 januari. Website is in voorbereiding, of inmiddels te bekijken op www.adavooru

8.Eddy Geerlings
De Snelliuslaan in Hilversum is slecht bereikbaar door rioolwerkzaamheden, maar als we dan uiteindelijk binnen worden gelaten door Eddy Geerlings vallen alle obstakels weg. We gaan na een korte introductie door naar zijn werkplek, een atelier in de tuin (dat door hemzelf is gebouwd!). Later in het gesprek blijkt meer en meer wat een handige doe-het-zelver Eddy is.

Wie ben je Eddy? Of zullen we Edjo zeggen? Officieel is het Eduard Frederik, maar als dat voluit tegen hem geroepen wordt, dan weet 'ie wel hoe laat 't is...... Eddy noemt zichzelf gewoon een conceptdenker en "Ik uit me door middel van kunst. Kunst, met dat woord heb ik sowieso wat moeite. Als 'kunstenaar' moet je stijl hebben en ik noem mezelf eerder stijlloos! Mijn werk is niet herkenbaar voor mensen. Ik doe aan fotografie, beeldhouwen, schilder, maak dingen van metaal en van hout. Ik maak kunststof objecten op oude radiatoren. Elk materiaal of voorwerp wat ik heb liggen krijgt vanzelf een bestemming, op een bepaald moment vallen gedachten en materialen samen." Hoe veelzijdig Edjo is? Kijk even op www.edjo.nl

Wat maak je? Dat heeft hij al wel aangegeven natuurlijk, maar: "wat ik nooit doe, nou ja nooit..., ik zit nooit in de herhaal mode. Ik kijk vaak met bewondering naar anderen. Wat mensen presteren, dat kan ook muziek of toneel zijn, daar kan ik emotioneel van worden. Maar iets van mezelf, als ik dat eenmaal neergezet heb, op dat moment is gevoel omgezet in materie, dan is het klaar. Dan mogen mensen er hun eigen fantasie op los laten..."

Welke materialen? Elize heeft al diverse hoekjes van het atelier gefotografeerd en de hoeveelheid en diversiteit van materialen zijn opvallend. Eddy barst van de ideeen en van de materialen. Hoewel hij nogal "wegwuiverig" praat over zijn veelheid van disciplines is aan het werk dat hij zo en-passant laat zien duidelijk te zien hoe veelzijdig hij is. Bovendien maakt hij zelf meubels (in de woonkamer zien we later een fantastische koffietafel met groene draak en een op maat gemaakte kast op een onderstel van gymnastiekbanken).

Wanneer en waarom Eddy lid is geworden van de Gooise Kunstkring? Hij was aanwezig op de allereerste bijeenkomst (oprichtingsmanifestatie) in het Singer in Laren. maar Eddy werd een paar jaar later pas lid. Hij werd lid in zijn professionele hoedanigheid als reclameman. "Ik heb een reclamebedrijf Fuser, samen met een partner. We werken met 5, 6 freelancers en we hebben onze werkplek in Almere ". Daarover meer op de site www.fuser.nl of www.fuserhilversum.nl
Daarna hebben we het nog even over ballotagecommissies in het algemeen, de GSA en over lidmaatschap van een beroepsvereniging. Eddy is ook actief voor de Gooise BedrijvenDag. Maar belangrijkste is: Eddy is lid geworden om te communiceren met mensen in een eigen vakgebied.

Elize's kracht is om alles wat er zoal verteld wordt in beeld te brengen voor deze rubriek. In dit geval is er zoveel om uit te kiezen......De auto-onderdelen waaruit objecten ontstaan. Het object dat Eddy onder handen heeft voor de tentoonstelling in Kasteel Groeneveld. Multi-multi-plex en metaal en " iets met een kruiwagen"..... We zijn benieuwd! En dan de schedels die Eddy heeft bewerkt tot objecten en de echte schedel die hij laat zien (een object op zich natuurlijk).

Tot slot die ruimte waar iedere deelnemer aan deze rubriek zelf mag aanvullen wat hij maar wil.... "ik heb een eigen gitaar gebouwd. Van een jerrycan, passend qua uitstraling bij een van die oude auto's die ik onder handen heb. Ik heb er een echte gitaar voor gesloopt om deze te kunnen bouwen.". Later zal hij deze laten zien en horen! En we worden getracteerd op een verhaal over een auto (6 cilinder) die Eddy kocht in Brabant. "ik ben een zondagskind. Met de helm op geboren. Want hoewel er gezegd was dat ik er zo mee naar huis kon rijden bleek onderweg dat 'ie benzine lekte en dat er weinig remfunctie meer was. Ik heb deze auto nu een naam gegeven: Lucky Six of Spades!" W&W wisten het (nog) niet maar spades, schoppen, is het speelkaartsymbool van de dood en die 6 slaan dus duidelijk op de 6 cilinders en levens, net als de kat er 7 heeft! Wat een leerzame middag, die ook nog gezellig was met heerlijke thee en chocolade van Eddy's vrouw! Bij het verlaten van zijn atelier krijgen we ook nog een heel interessant verhaal te horen over nog een andere activiteit van Eddy: "Ik ben ook bezig met tekst. Schrijf sprookjes over dingen die ik ervaar. Gevoelsmatigheden. Maar ik publiceer niet."

Bij een volgende bijeenkomst van de GKK is het iedereen aan te raden om dit nieuwe lid eens aan zijn jasje te trekken! Verhalen genoeg.

7. Robin Jongerden

Op de ochtend dat we een afspraak hebben met Robin Jongerden worstelen W&W met nóg meer WWW's... In een Witte Winterse Wereld glibberen we Hilversum binnen en komen (toch op tijd) in de Leeuwerikstraat aan, waar Robin ons ontvangt met ouderwets lekkere koffie en een plak kandijkoek in zijn kleurrijke woonkamer/werkplek.

Wie ben je Robin? "Ik zeg altijd kunstenaar en filmmaker. Ik hou ervan om met zoveel mogelijk creatieve processen bezig te zijn. Heb me 2 jaar geleden voorgenomen om alleen nog maar met leuke dingen bezig te zijn."

Hij was werkzaam in de reclame, veilig, maar hij zat vast. Daar werd hij niet gelukkig van. Na het overlijden van zijn moeder nam Robin een radicale beslissing. Hij nam zijn ontslag en ging de wereld verkennen. Later in het gesprek zal hij daar nog even op terugkomen, als hij vertelt van zijn reis naar Vietnam. Het deed hem goed om te ontdekken hoe andere culturen er andere normen en waarden op na houden.

Wat maak je Robin? "Ik omschrijf mijn schilderijen als surrealistische landschappen, waar ik meerdere dimensies in probeer weer te geven." De materialen waar hij mee werkt? Vooral acryl op canvas en hij experimenteert de laatste tijd met materie in zijn doeken. Hij werkt graag thuis, als het om schilderen gaat tenminste, want voor zijn werk als filmmaker is hij het liefst op locatie. Daar verdient hij ook zijn brood mee. Robin maakt promotiefilms voor bedrijven, videoclips voor artiesten. Hij noemt Noddy Riot als voorbeeld uit de punkscene (vroeger met Herman Brood en Nina Hagen gewerkt) als bijzondere opdracht. Maar ook beginnende artiesten als Vera Bruggeman heeft Robin mee gewerkt. "Zij is ook beeldend kunstenaar en zingt in een jazzband. Ze deed mee aan het project dat ik door haar ben gestart: TIMMEREN AAN DE WEG" . Voor meer informatie kijk op www.gooischekunst.nl

"Ik vind het leuk om dat project te noemen. Het brengt de samenwerking in beeld tussen kunstenaars met en zonder beperking. Op verschillende disciplines van de kunst. Gestart in maart 2012 hebben we toegewerkt naar een grote expositie op 2 september van dit jaar. Er zijn in totaal 64 kunstwerken uit voortgekomen"

Robin kan er eindeloos over praten en er wordt gedacht over een vervolg. Kunstcentrum Kijkoor (zie ook hun site www.kunstcentrumkijkoor.nl) heeft dit project als mooi en ontroerend ervaren. Ook zij zoeken een brug naar de buitenwereld, dus er komt zeker een tweede versie."

Robin werd ruim een jaar geleden lid van de GKK. Hij was nog niet zo lang bezig met Gooische Kunst (zijn eigen platform) en exposeerde in Gate 51. Sacha en Hanke hebben hem toen uitgenodigd om eens te komen kijken op een avond in het museum van Hilversum. Waarvoor wil je tenslotte ......

Muziek is ook belangrijk voor Robin. Hij speelt graag op zijn gitaar en is een echte verzamelaar. Van klassiek tot en met elektronisch. En dan komt hij opnieuw terug op zijn reis van 2 maanden door Vietnam. En ook een vervolgplan op TIMMEREN AAN DE WEG. Hij wil graag een documentaire maken van creatieve asielzoekers die (en

niet alleen in Nederland) "hun ei niet kwijt kunnen" Robin zou ze graag de kans geven om hun verhaal te vertellen voor de camera.

Elize (die inmiddels een hele reeks foto's van Robin heeft geschoten) heeft een zoon Cas, die in Denemarken woont en dit idee heeft aangekaart bij Robin, met wie hij al enige tijd bevriend is. Subsidie is lastig te krijgen maar dat weerhoudt ze er niet van om plannen te maken. Elize zoekt naar een goede achtergrond en Robin wordt met de laatste kleurrijke reeks schilderijen op de foto gezet. Werk "Kijkoor creaties" (in totaal zeven doeken) dat hij samen met Paul heeft

gemaakt. "Het mooiste project dat ik ooit gedaan heb in mijn leven tot nu toe".

Hoe creatief Robin is blijkt wel uit wat hij verder nog laat zien. Zelfgemaakte koffer met binnenwerk voor zijn lenzen? Een dolly voor zijn camera? Hij maakt het allemaal zelf. "Als de doorsnee Nederlander 's avonds voor de tv zit, ben ik tot heel laat nog steeds bezig met het zoeken naar ideeën. "

Nog meer lezen over Robin? www.rjcreations.nl

6. Claudia de Vos

De weg naar haar huis en atelier in Hilversum is gemakkelijk te vinden, Claudia heeft me door de telefoon in geuren en kleuren uitgelegd hoe ik moet rijden. Dus rijd ik mijn neus achterna………Dat ik die neus bij me heb is sowieso handig want Claudia is geurpsycholoog. Maar Claudia is zoveel meer! Opleiding aan de mode academie en de kunst academie, studeerde ze daarna ook nog cum laude af op natuurgeneeskundige aromatherapie.

We hebben helaas maar zeer beperkte tijd om met haar te praten. Elize probeert al meteen een serie foto’s te maken als we een rondleiding krijgen langs de diverse werkplekken in en om haar huis. Via de studio van haar man, fotograaf Frank van Biemen (nog geen lid van de GKK) komen we uiteindelijk terecht op de plek waar een mooie collectie beelden is te zien. Keramiek waarbij de neus een hoofdrol speelt en waar door etherische oliën geur aan is toegevoegd. “De plantengeuren zijn het natuurlijke beginpunt van een ontdekkingsreis van de toeschouwer die

deelnemer wordt.” Dit staat o.a. te lezen op www.claudiadevos.eu.

Zelden zo’n complete website gelezen, waar in groot detail de wereld van de geur en de rol die Claudia daarin speelt uiteen wordt gezet. Lezen dus!

Ik probeer nog iets aan dat alles toe te voegen met de inmiddels bekende vragen van deze rubriek: Claudia, wie ben jij?

“Ik heb een soort antenne, die wat op dit moment in de ruimte is, opvangt en omzet tot een tastbare vorm. Ik ben altijd bezig met stroming. Er gebeurt iets en dan moet het er uit, in allerlei vorm, maar altijd beeldend. Ik ben multimediaal, waarbij ik nu gericht ben op mijn bedrijf Zes Zintuigen en de geurtrainingen die ik geef.

(Ook een website die de moeite waard is: www.zeszintuigen.nl)

Kortgezegd: “Ik heb als CC Claudia Creates”.

Wat maak je? “Geur kunst, multimediale werken met olfactorische metaforen.

Geuren dragen een bepaalde boodschap, die probeer ik zichtbaar te maken in een vorm, die tastbaarheid weer te geven. Claudia heeft dan al diverse voorbeelden van haar werk laten zien, waarbij Elize probeert dit weer in beeld te vangen.

En ondertussen vertelt Claudia begeesterd en onophoudelijk door over wat duidelijk haar passie is.Ik vraag haar met welke materialen ze werkt en dat blijkt dus echt alles wat in haar handen komt. Hoewel ze de laatste tijd meer focust op wat duurzamer materialen, die de tand des tijds zullen overleven.

“Een contradictie met de geur, die altijd vluchtig is”.

Waar werk je? “Op mijn atelier bereid ik alles voor, maar ik doe ook veel op locatie, als er iets gebouwd moet worden bijvoorbeeld. Mijn atelier is mijn lekkerste werkplek.” Ze heeft ons de verschillende plekken boven op zolder laten zien waar ze o.a. met klei werkt. Buiten heeft ze een oven wijst ze aan. Op dat moment scharrelt huisdier Sus (Gottinger minizwijn) door de tuin. Claudia is echt een kers vers lid van de GKK. Waarom? “Ik dacht ineens: Goh ik hoef niet alles

alleen te doen. Ik werk wel samen met mijn man, maar met andere kunstenaars samen had ik nog niet zo ervaren. Heb verleden jaar aan de atelier route meegedaan. Normaal regel ik het allemaal zelf en nu doe je dat samen. Leuke mensen ontmoeten, leuk om te zien wat die anderen doen”

Waarvoor zou je nog ruimte willen? “Mijn diepste drijfveer : ik wil graag mensen inspireren, ik ben levenskunstenaar en ik wil graag mensen schoonheid, wijsheid en kracht meegeven. ik hou van mooie dingen maken, kan me geen leven voorstellen zonder mooie dingen!”

5. Elsie Le Coq.
Zodra we de drempel van haar woonhuis overstappen zijn we omringd door al het werk dat de

Hilversumse Elsie le Coq maakt. Kleding, sjaals, accessoires, gordijnen, het is één grote kleurexplosie! We overvallen haar een beetje door meteen een paar van haar vilthoeden van de piano te plukken en haar te vragen Elize en mij daarmee op de foto te zetten. Maar ze vind ’t geen probleem! Als ze daarna thee serveert begint het gesprek meteen weer over vilten, haar passie sinds 2006, en over de workshops die ze geeft in zowel Nederland als Frankrijk (zie : www.vilten.info ).

Na een opleiding beeldende vorming zocht Elsie naar het materiaal waar ze zichzelf het beste in kon uitdrukken. Een lapje vilt inspireerde haar. “Anderen kunnen met woorden iets uitdrukken, maar dat is niet mijn sterkste kant. Daarom ben ik waarschijnlijk altijd al bezig geweest om iets met mijn handen te maken, om zo mezelf uit te drukken. Als heel jong meisje was ik al met lapjes bezig.” Elsie hield altijd al van stoffen en heeft 5 jaar lang een winkel met zelfgemaakte kleding gehad. Ze was kleuterjuf op een Vrije School en daar waren natuurlijke materialen en kleuren belangrijk.

“De schapenwol waar ik mee werk is zo puur natuur. Mooi he? En dat in combinatie met zijde. Ik

voel me bevoorrecht dat ik met deze materialen kan werken. Ik geniet er zo van! Het is voor mij

toveren met wol. Als kind was ik al dol op sprookjes en nu komt het in mijn vilt werk weer terug.”

Elsie heeft recentelijk meegedaan aan het project met de Lotek lampen (zie site:

www.atelierdagenhilversum.nl ) We krijgen foto’s te zien van haar uitvoering. Ze wilde iets straks proberen, maar het werd toch weer een sprookje: Rapunzel dit keer, mét haar vlecht!

Wat maak je het liefst is mijn volgende vraag: “Kleding die de sfeer en romantiek van de 20-er jaren uitademt. Hoedjes ook, en objecten. Ik ben altijd op zoek naar ornamentjes. Ik werk met zijde en schapenwol van alle rassen. Vlas en linnen en ook kant verwerk ik er in.”

Waar ze al dat moois maakt? “Ik heb 2 plekken. Hilversum, waar ik woon. Maar een nog fijnere plek in Frankrijk. Iedere 2 maanden ben ik 2 weken daar. En nu in de zomer blijf ik daar 2 maanden.” Elsie geeft er vilt-les aan Franse dames (Het zijn bijna alleen vrouwen die vilt-cursussen volgen). “Ooit heb ik wel aan 2 mannen les gegeven. En als je dan bedenkt dat in het oosten van onze wereld het een echt mannenberoep is. Denk maar aan de Yurt tenten in Mongolië bijvoorbeeld.” De Fransen zijn gek op vilt. Ze kennen het nog niet zo goed, maar het sluit prima aan bij hun gevoel voor romantiek en hun elegantie.

“Ik zit daar heel goed. Ik neem er ook meer rust. Ik werk daar heel anders dan in Nederland.”

Elsie werd een jaar geleden lid van de GKK. Ze had de laatste 2 jaar steeds vaker de behoefte om het ambachtelijke en kunstzinnige van haar werk samen te brengen. “Het is ook fijn om aan een thema te werken en, zoals voor de Manifestatie in ’t Spant, dat boek te maken. Eigenlijk had ik het te druk, maar dan ga je aan de slag en dan kom je door zoveel lagen heen en krijgt het werk steeds meer diepgang. Al die ontdekkingen zijn zo goed voor mijn andere werk.”

Elsie werkte vorig jaar mee aan een tentoonstelling “In loving memory” waar ze een groene jurk

voor viltte, geïnspireerd op een heel bijzonder theekopje! (zie www.in-loving-memory.nl). Het is iets waar ze zich in wil gaan specialiseren, jurken, en dan met name bruidsjurken. “Ik wil de mensen er graag op attent maken dat ze op een andere manier kunnen trouwen. Ik vind het meer passen in deze tijd om niet in een idioot dure jurk te trouwen. Het is zeer exclusief om in

een jurk te trouwen van natuurlijk materiaal. Op ambachtelijke wijze gemaakt, rond gevilt zonder

naden op zijde, gecombineerd met kant en vlas.” We krijgen foto’s te zien van een jurk met prachtige blauwe korenbloemen , die Elsie speciaal maakte voor een jonge Russische vrouw. In augustus zal ze daarin in Estland voor het altaar staan.

De verschillende schapenrassen waar Elsie mee werkt komen overal vandaan. Godland schapen uit Hollandse Rading, Bleskop schapen uit Naarden, Texelaars uit de buurt van Deventer. Maar ook wol uit Schotland en Angora uit Frankrijk wordt verwerkt. En ’s zomers Merino wol. “Ik werk met de ruwe vachten. Wassen is een hele klus, want er zit van alles in die vacht, maar als ik het dan schoon hier op de tafel heb liggen en ik kan er mee aan de slag!”

Elsie krijgt lichtjes in haar ogen als ze over haar materialen en haar werk praat. “Textiel is emotie” opper ik voorzichtig…… “Absoluut!!” roept ze uit “Helemaal mee eens!”

We krijgen foto’s te zien van het werk (een grote cocon van vilt, als een schommel in een boom) dat Elsie voor Kasteel Groeneveld wilde uitvoeren, maar dat niet uitgekozen werd. Wel gaat Elsie voor die tentoonstelling grote voiles op zijde vilten voor de 3 ½ meter hoge ramen. Daar komen we later in het jaar in het Huisbulletin nog op terug.

Elize en ik kijken er alweer naar uit om je te ontmoeten op een GKK bijeenkomst Elsie, dank je wel

voor een inspirerende middag!

4. Henriette Dingemans.

Opnieuw zijn Elize en ik aan de Koedijk 32 in Huizen en dit keer draait het gesprek om Henriette Dingemans. Ook nu steken we van wal met: Wie ben jij Henriette? : “De vrouw van Sjoerd!”

Dat was de vorige aflevering van W&W al duidelijk, maar leuk dat zij ook meteen die link naar hem legt. Henriette groeide op in een familie van kunstenaars. Grootouders en haar vader schilders en haar moeder schrijft als hobby en was docente. Kunst was een dagelijkse bezigheid. Henriette vertelt hoe haar vader een feest maakte van een appel schillen…. en taarten versieren: dat was één groot familiefeest om samen aan te werken.

Wie? Dan wil ik weten waar ze is geboren: er komt een internationaal verhaal opborrelen. In Zeeland stond haar wieg, maar al na 6 maanden verhuisde ze naar het toenmalige Rhodesië. Haar vader (Nederlands) en haar moeder (Iers) vertrokken later met het gezin (Henriette heeft ook nog 2 broers) naar Zuid Afrika. Daar volgde ze lagere en middelbare school en genoot ze op de grote boerderij (1000 hectare) van de dieren (vooral haar ezels). Op haar 18e emigreerde ze naar Ierland. 2 jaar lang werd studie (aan een kliniek voor kleine huisdieren) met werk gecombineerd.

“Toen ontdekte ik dat ik geen dierenartsassistente wilde worden. Je bent altijd bezig met het

ziektebeeld. Ik raakte gedesillusioneerd. Ik wilde een kunstopleiding volgen. Mijn vader raadde

mij aan de grafische kant erbij te nemen: ‘Dan heb je meer kans op een inkomen.’ Dat grafische

element zie je nu terug in mijn werk.”

Wat ? Dus studeert Henriette Industrieel Ontwerpen. Ze gaat aan de slag voor Atari computers en met een team ontwerpt ze grafische beelden voor de spelcomputerkasten. Dat is ook meteen haar eerste kennismaking met computerspelletjes en met zeefdrukkerijen.

Hierop volgt de stap om aan een klassieke academie les te gaan nemen. Het wordt Den Haag.

Ze ontmoet Sjoerd, nadat ze enkele keer werk van hem ziet op tentoonstellingen. Beiden studeren aan de Haagse Academie, Sjoerd is al afgestudeerd als Henriette er gaat studeren. Henriette studeert uiteindelijk af als Monumentaal Vormgever en ze volgt nog een postacademische opleiding scenografie, waarna een sterk verlangen naar Afrika de kop op steekt! Die heimwee naar Afrika brengt haar op een lange reis door Ethiopië. Henriette ontmoet een antropoloog die haar meeneemt op een studiereis. Deze reis is de moeite waard om te lezen op www.henriettedingemans.nl. En ook het project Zwarte Madonna is daarop terug te vinden. Henriette zag de mooie parallel tussen de sloop in Den Haag en wat er gebeurde op dat moment in Zuid Afrika. Zie haar site!

Na de geboorte van hun zoon verhuizen Sjoerd en Henriette naar Huizen. “We waren ontwricht na de verhuizing uit Den Haag. Daar leefden we in een kunstenaarsdorp en hier voelde het als ‘n hutje op de hei. Maar toen kwamen we in aanraking met een prachtige vrouw: Fanny Kiezenberg!! Zij was al lid van de Gooise Kunstkring en wilde ons introduceren”. Het heeft nog wel even geduurd voordat Sjoerd en Henriette zich aansloten, maar nu hopen ze dat

Haagse saamhorigheidsgevoel weer wat terug te krijgen.

Henriette is erg geïnteresseerd in computer communicatie en hoe dat te integreren in het dagelijks leven. Ze gaat uit van een concept en gaat dat dan helemaal uitpuzzelen. Het is een verwerkingsproces, waarbij van alles komt opborrelen. Ze is groot gebracht in een kunstenaarsfamilie, maar haar grootouders waren ook imkers. De bijensterfte werd 3 jaar geleden een inspiratie. Dat leidde tot het project waar Sjoerd vorige keer ook al iets over vertelde. “Het schooltuinen complex waar ik dit project zou willen uitvoeren speelde tijdens de Tweede Wereldoorlog een belangrijke rol bij de voedselvoorziening van de lokale bevolking.

Het was altijd al een biologische plek. Nu heb ik kinderen (in gele jasjes met QR codes) die op de schooltuintjes werken gefilmd, van bovenaf, dus met mooi perspectief. Er komt een imker langs in Breugheliaans pak. Ik leg verbinding met de kunst, de traditie die doorgaat”

Later vertelt Henriette nog iets over een project waarin ze met echte bijen wil werken, maar de

gesprekken daarover zijn nog niet rond. De haalbaarheid is nog niet duidelijk.

“Als dit nieuwe bijenproject doorgaat zal ik me echt voelen als een klein kind dat haar dromen

waarmaakt! Waar mijn liefde voor kunst en dieren samen komen.” Henriette werkt het liefste buiten. Voelt zich zelf een soort nomade. Met de mobiele middelen kan overal gewerkt worden, ook tussen de beestjes en de bomen. “Zet mij maar onder een boom!”

Tot slot: “Ik ben blij dat we nu binnen de Gooise Kunstkring kunnen praten met vakgenoten hier in de buurt. Je hoeft niks uit te leggen, we spreken dezelfde taal. Ik ben altijd erg geïnteresseerd in wat andere kunstenaars maken. Ik wil daar een eigen statement aan toevoegen” Alfredo Jaar is zo’n voorbeeld. Hij woont overigens niet in het Gooi, maar wat mooi dat we alles over hem kunnen lezen op : www.alfredojaar.net Maar kijk bovendien vooral op de site met het werk en de verhalen van zowel Henriette als Sjoerd. www.thelivingimage.nl .

Elize neemt nog ruim de tijd om nieuwe foto’s te maken. Van beiden apart en van hen samen.

En we praten alvast over hun samenwerking en bijdrage voor volgend jaar bij Kasteel Groeneveld. Daarover in een later Huisbulletin meer.

Wat een inspirerende ochtend was het weer: dank je wel Henriette! En ook Sjoerd natuurlijk.

Elize en ik willen eigenlijk best volgende week weer aanschuiven aan jullie fijne flexibele tafel!!

“Tot ziens op een van de bijeenkomsten van de GKK!”

3. SJOERD BRAS

2.CAROLIEN BRUSSE

1.CHARLOTTE BURGMANS